Ieder heeft zo haar eigen verhaal. Het verhaal waar je mee opstaat, of naar bed gaat. Het verhaal wat zich in jou afspeelt wanneer je in contact bent met de ander. Het verhaal dat zich herhaalt in je hoofd wanneer je met jezelf zit.

Wanneer daar oordeel op zit. Onbewust verhard misschien je onderbuik, gaat je borstkast in een kramp en stokt je keel. Ben je misschien gaan zorgen voor de ander en heb je moeite met ontvangen. Of heb je alle verantwoordelijkheid naar je toe getrokken of vaak meer bezig met de ander dan voor jezelf. 

En de vermoeidheid neem je voor lief.

Herken je dat diepe verlangen om onvoorwaardelijk aandacht aan jezelf te geven, zonder daar eerst iets voor te moeten doen?

Soms kom je er zelf even niet uit en is het fijn wanneer er naar je wordt geluisterd. In rust, met je ogen dicht, ga je weer voelen. Alleen dat al helpt je uit je hoofd te gaan, weg van de loop. In stilte met jezelf.
Dan stroomt het.
Ruimte voor jouw gevoelens.